شاید بی خود نبوده است که اکثر پیغمبران از میان چوپانان مبعوث شده اند.یا بهتر بگوییم اکثر پیغمبران سابقه چوپانی داشته اند.گشت و گذار در کوهها و مراتع ذهن آنان را صیقل داده و آماده شان کرده برای پذیرفتن مسئولیت بسیار بزرگ "رسالت"مسئولیتی که برای کل آحاد بشر نیز سهمی در آن است. 

می گویند عاقلی! برای صرفه جویی یک چشم خود را بست تا خراب نشود و بعدا از آن استفاده نماید.مورد استفاده اش که رسید آنرا کور یافت زیرا خلقت بر این استوار گردیده است که اگر عضوی استفاده نشود از بین برود. "زمان" نیز عضو اصلی ماست.اگر استفاده نشود از بین خواهد رفت.به قول شاعر:

ای که دستت می رسد کاری بکن

                        پیش از  آنکه  از تو   نیاید  هیچ کار !