منبع

عصر یک روز تابستانی با خانم داشتم می رفتم به دیدار یکی از فامیل ها. یک راننده به اصطلاح امروزی زرنگ، با پررویی تمام پیچید جلوی ماشین. کم نیاوردم. در یک چشم به هم زدنی جبران کردم.

خانم اعتراض کرد که این چه کاریه که تو می کنی. این شعر را گفتم:

سوخا سوخ میدانی اولسا،سوخاروخ بیز گده روخ                    آما حرمت دیله سن،حرمتیلن یان گچه روخ

ترجمه:

گر به زور است کارها،  زورم مپنداری کم است                      ور به حرمت برگزاری،   ما تواضع می کنیم

سپس،از خامی خود شرمنده شده و بر بلاهت خویش خنده ام گرفت.

چقدر خوب می شد جامعه ما حرمت ها را به چالش نمی کشید! و حرمت انسانی را پاس می داشت!