بنا به اظهار پزشكان، موقعيكه دست يا پاي (عضو) شخص بدلايلي بريده شود، آن شخص در شرايط خاص احساس عضو بريده شده را ،مثلا خارش يا درد آنرا، هنوز بهمراه دارد.در حاليكه دست يا پايش وجود خارجي ندارد، وي كاملا آنرا حس نموده و براي خاراندن آن دست مي برد.اين را در اصطلاح پزشكي  Panto  pain مي گويند . Panto، از ريشه Pantomime بمعني حركات نمايشي خاص شيوه نمايش تئاتري به همين نام و  pain بمعني درد و رنج است. تا مريض با مسئله خود كنار نيامده و آشتي نكند، اين درد او را آزرده خواهد كرد.كنار آمدن با مسئله خود همان قبول واقعيت، يعني عضو بريده شده است (در این موضوع از مشاورت پزشکی دوست فاضل جناب آقای دکتر کاظمی، رئیس محترم بیمارستان خاتم الانبیا ی تهران، سود برده ام که بدینوسیله از ایشان تقدیر و تشکر میگردد).

غرض از مطرح نمودن اين بحث، سخن گفتن از يك موضوع پزشكي نيست، بلكه يادآوري يك روانشناسي اجتماعي است، تا با شناخت صحيح مسئله بتوان به حل يك موضوع تاريخي در بحث توسعه ملي همت گمارد.شايد بتوان از درد و رنج آن خلاصي يافت.

كشورهايي كه از تمدن كهن بر خوردار بوده اند و بهر دليلي دچار بحران شده و در روند تكاملي آن بريدگي افتاده است، بمانند شخص عضو بريده هر لحظه از درد آن رنج مي برند. اين بطور طبيعي، يك رنج و درد واقعي نبوده و عينا مثل Panto  pain است، كه بيشتر حالت روانشناختي دارد. بنظر مي رسد چاره اين ملت ها، قبول واقعيت و پذيرش وضع موجود است. همان پذيرشي كه ملت ژاپن با انقلاب میجی انجام داد و پس از حمله به ناگازاكي و هيروشيما  با آن كنار آمده و با پشتكار و درايت، از شكست خود يك پيروزي ساخت.

اين موضوع درآسيب شناسي كندي و نا پيوستگي توسعه اجتماعي و اقتصادي يك ملت، اصل مهمي بوده و پس از اين آسيب شناسي و رسيدن ملت بيك وحدت نظر است (وحدت نظری که بنا بقول اقتصاددانان توسعه، در آن،  پدیده NATION - STATE اتفاق افتاده باشد)،كه شالوده تحرك شتابان به سوي تعالي دراينگونه جوامع فراهم خواهد شد.عدم قبول شكست توسط اين جوامع، باعث برآورد غير واقعي جايگاه موجود آنها شده و آنانرا از راه باز مي دارد. و در نتیجه،نشسته با درد Panto pain خود زندگي بسر برند!