آورده اند كه :بقراط حكيم ،شاگرد اسقلبیوس دوم ،در طب پيشرفت فراواني نمود و سرآمد زمان خود شد. اسقلبیوس دوم،بهر حكمت ،به ظاهر بر شاگرد غبطه مي خورد و چشم ديدن وي را نداشت. روزي چشمان استاد درد شديدي آورد وهر درماني كردند ،كمتر جواب گرفتند.ديگر شاگردان به زحمت اسم بقراط نیزپيش استاد بردند تا از وي نيز طبابتي طلب نمايند. استاد ابتدا برافروخته شد ودرشتي ها نمود.اما،عاقبت رضا داد تا حاليت وي پيش بقراط برند ، به يك شرط .  بقراط زياد خواهد گفت "ابتداي حرف او را براي من بياوريد و بس".چنين كردند .بقراط از حال استاد پرسيد . به وي گفتند كه چشمان استاد سخت ناراحت است. بقراط گفت : امان از دست هاي استاد!... بعد، مفصل شروع به سخن گفتن نمود.شاگردان پيش اسقلبیوس دوم برگشتند.وسخن اول بازگو كردند.استادازآنان خواست تا دست هاي وي را از پشت ببندند.او دانست كه با توجه به مشغوليتش به ساخت داروها و تحقيق در مورد آن ها، دست آلوده به چشمانش برده و دچار شده است.واين گونه كردند تا چشمان استاد بهبودي پيدا نمود.

اين همان موضوع " شصت ثانيه اول" آشنايي است كه امروزه روانشناسان به آن عقيده دارند.انسان به طور ذاتي چكيده كلام را در ابتداي سخن به زبان مي آورد. بقيه حاشيه و پردازش آن است.اگربه سخن اول توجه بشود، استنتاج واستدلال در كوتاه ترين زمان ممكن اتفاق افتاده ،در نتيجه ،تفاهم حاصل خواهد شد.يعني هم افزايي نيروها.تمرین کنیم تا سخن اول را سبز شروع بکنیم.