موزه مردم شناسی عشایر ایران (سراب) : عکس از فارس نیوز

واقعاْ فکر می کنید چقدر تکنولوژی در دوروبرمان است که ما به آن ها بی توجه هستیم. اما آن ها علیرغم گذشت هزاران سال از ابداعشان هنوز هم سرپا و قابل تامل هستند. یکی از آن ها "اوبا" یا آلاچیق شاهسون هاست. سازه ای سبک، مقاوم، کم هزینه و بادوام، که نه تنها با اقلیم سازگار است، بلکه گوشه گوشه اجزا و موادی که در آن به کار رفته است قابل تامل و صرف تفکر می باشد. چرا ملت ما این قدر مسامحه می کند و با توجه به زلزله خیز بودن کشورمان، سعی در ایده گرفتن و ارتقای تکنولوژی آن نمی کند؟! آیا دانشجویان عزیز و مبتکر رشته های معماری و عمران و هنر تا حال به فکر آن نیافناده اند که با استفاده از موادی جایگزین مثل کمپوزیت ها و ترکیب و تلفیق آن ها با مواد قبلی دست از آستین درآورده و نسبت به ارتقای این تکنولوژی همت گمارند؟! آیا R&D در دانشگاه ها مرده است؟ آیا نمی شود سازه های بزرگی مثل استادیوم های ورزشی سر پوشیده، سالن های اجتماعات، سالن های اسکان جمعیتی در مواقع بحران(مثل سیل، زلزله و جنگ)، همسان با واحد های کوچک مسکونی روستایی و ویلایی را ملهم از سازه و تکنولوژی"اوبا" طراحی نمود؟