زندگی کن و اجازه بده دیگران نیز زندگی کنند! تکنولوژی حیات، حول محور این شعار می چرخد.تولستوی می گوید: حد آزادی هر شخص به حدود آزادی دیگران محدود می شود.
چرا بشر اینقدر تنگ نظر است؟ و نمی خواهد حدود آزادی خود را به مشارکت بگذارد؟! تا بدون داشتن حدی، در اقیانوس بیکران آزادی زندگی بکند؟ یا اگر نمی تواند با مردم بسازد، راهش را بگیرد و برود؟ آیا ارض الله واسعه نیست؟
آیا تا حال به این موضوع فکر کرده اید، در دنیا میلیارد ها آدم زندگی می کنند که نه ما به آنها کار داریم و نه آنها به ما! چه می شود بیاییم، آنهایی را که با آنها نمی توانیم بسازیم، در شمار آنهایی قرار دهیم که اصلا آنها را نمی شناسیم؟!
اما اگر بگوییم بزرگترین مانع آزادی شخص خودش است، بیراهه نرفته ایم.زیرا قید و بندهای ذهنی و محدودیت هایی که سنت ها، طرز تلقی ها و تفکرات بشر به همراه آورده است، درعین حالی که شاید وی نتواند بدون آنها به زندگی خود ادامه دهد و آنها بخشی از دنیای ذهنی وی و چارچوب آنرا تشکیل می دهند، اما همین ها زنجیر پای وی نیز هستند! آزادی از آنها لازمه اش خودشناسی و سیر در عالم است.
نزدیکی به طبیعت و درک آن به رسیدن به این نوع آزادی مساعدت می کند. مولانا می فرماید:
آب کم جوی، تشنگی آور به دست
تا بجوشد آبت از بالا و پست
