اکثر ویژگی های اخلاقی بشر در لبه تیزی قدم بر می دارد، که دو سوی آن نیک و بد است. اگر چوله به راست کند، نشان وارستگی یابد. و با لغزشی به قعر دره قهقرا ساقط شود.در واقع، پل صراط در همین دنیاست.

مثلا تواضع که صفتی پسندیده برای نوع بشر است، در صورتیکه در مقابل جور و ستم یا حق کشی باشد به صفتی نکوهیده و ناشی از ترس تبدیل خواهد شد.این صفت پسندیده بعضا چنان رو در روی صفت نزدیک به خود یعنی بلند نظری و بلند پروازی قرار می گیرد که مردم از ترس متهم شدن به جاه طلبی بی مورد حتی از طرح نظرات بلند پروازانه خود نیز واهمه پیدا می کنند.و این فرایند بعضا باعث عدم شکوفایی استعداد های یک ملت می شود.

خویشتن داری بیش از حد به تنبلی،جسارت بی محابا به بی عقلی، دست گشادگی و بخشش بی اندازه به سفاهت و بالنهایه، اعتماد به نفس که از صفات خداگونگی بشر است در صورتیکه معقول جلوه نکند به خودبزرگ بینی و بلاهت تعبیر خواهد شد.(همانقدر که نداشتن اعتماد به نفس عامل بازدارنده توسعه اجتماعی-اقتصادی است شاید بیشتر از آن خود بزرگ بینی و عدم برآورد صحیح نیروی خودی، خوره آن است.)

پس، واقع نگری و دوری از توهمات بی پایه و محک زدن کنش ها با خرد جمعی لازمه عقل سلیم است.محک زدن واقعی نیروها اولین قدم در راستای رسیدن به توسعه است.