اینکه کشورهای شرقی از جمله میهن عزیزمان ایران دارای تمدن تاریخی بوده اند بر کسی پوشیده نیست.اما به نظر می رسدفراموشی تاریخی موضوع و عدم توانایی پیوند و انطباق تکنولوژی های جدید با تکنولوژی های بومی ریشه اصلی و علت العلل عقب ماندگی این کشورهاست.
چند روز پیش گذری داشتم به شهر رشت.صبح زود برای تهیه نان به نانوایی که درهمسایگی محل اقامتم بود مراجعه کردم.خوشبختانه از قضای روزگار نانوایی خلوت بود.فرصتی پیش آمد تا با نانوا که یک آقای میان سال به نام آقای دائمی بودگپی دوستانه بزنم.از تجربه خودم از استفاده رایگان از متخصصین بازنشسته آلمانی در راه اندازی یک کارخانه بیسکویت سازی صحبت کردم.و توضیح دادم که چگونه ایشان آنالیز آب و آرد وچگونگی فرایند اختلاط خمیر وتخمیر همچنین پخت و نگهداری بعداز پخت را کنترل می کرد.نانوا علیرغم اینکه کیفیت نانش زیاد مناسب نبود به حرف درآمد.وی از کیفیت نان های سنتی که در قدیم در شهرهاپخته می شد وحتی هم اکنون در روستاهاپخته می شودصحبت به میان آورده و به تکنولوژی های بومی کشور اشاره نمود که متاسفانه هم اکنون کسی به فکر آن ها نبوده و هر روز که می گذردشمار بیشتری در بوته فراموشی افکنده می شود. وی نقل نمود که چگونه حکیم ابوعلی سینا برای انتخاب مکان جهت ساختن بیمارستان دستور آویزان کردن چهار شقه یک گوسفند در چهار نقطه شهر را داد و آن نقطه ای را که لاشه کمتر فساد پذیرفته بود را برای احداث بیمارستان مناسب تشخیص داد.در قرن بیست و یکم ما چه تکنولوژی را برای مکان یابی بیمارستان ها را به کار می بریم؟
آیا زمان آن فرا نرسیده است که مرکز ملی احیای تکنولوژی های بومی(که بالاترین میراث مردم میهنمان می باشد) را تاسیس کنیم؟!
