به نام انكه جان را فكرت اموخت.

با سلام،

انچه مر ا واداشت تا به اين شيوه ذهنييات خود را با شما عزیزان به مشاركت بگذارم،اول، حس دوست داشتن تمامي هستي است با هر چه دران است.سپس،حس تعامل مثبتي است كه در خود سراغ دارم. به این طریق فکر میکنم که به قول سعدی:

 "بنی آدم اعضای یک پیکرند 

                                       که درآفرینش ز یک گو هرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

                                        دگر عضوها   را   نماند  قرار"

بینش خود را با انسانها تسهیم کنم. تا هم از باز خورد آن خود را اصلاح نمایم و هم به نوبه خود به جریان عمومی فکر ـ که مسلمآ از زمینه واحدی برای کل انسانها نشات میگیرد ـ خدمت کرده باشم.

جا دارد در اين راه مراتب کمال سپاسگزاری خودرا از تمامي دست اندر كاران blogfa  ابراز نمایم.