انسان، در زندگي روزمره خود از حركات حياتيش مثل نفس كشيدن گرفته تا غذا خوردن، راه رفتن و دويدن، كار و ورزش، بدون آنكه خود متوجه بشود به طور مستمر و هميشه درجه اي از مانوربيليتي را رعايت مي كند. عملي كه او را از خسران و نابودي نجات مي دهد.
براي توضيح بيشتر و اهميت آن كافي است اشاره اي به ساده ترين آنها داشته باشيم. مثلا پريدن آب دهان يا غذا به حلق، كه به ظاهر چيز پر اهميتي به نظر نمي رسد. اما همين امر هر روزه باعث مرگ و مير عده اي مي شود.
شايد به جرات مي توان گفت "توانايي هر شخص یا جامعه اي با درجه مانوربيليتي آن سنجيده مي شود".
پس به سخني، "مانوربيليتي درجه سرعت واكنش به پديده ها را گويند". در ادبيات كلاسيك جاي جاي تذكر اين مقوله چه در ادبيات فارسي و چه در ادبيات ساير ملل به وضوح ديده مي شود. به عنوان مثال در شعر"جوجه نا فرمان زنده ياد پروين اعتصامي":
گفت با جوجه مرغکی هشیار
که ز پهلوی من مرو به کنار
در اين شعر عدم قدرت مانوربيليتي جوجه نا فرمان به نابودي وي و قدرت مانوربيليتي گربه به رسيدن وي به غذا يا موفقيتش منجر مي شود.
در ادبيات كلاسيك نيز، همانجا كه شكسپير در هملت درنگ در كشيدن شمشير باعث كشته شدن قهرمان داستان مي شود. اشاره به اهميت مانووربيليتي دارد. و عاقبت نتيجه مي گيرد.
”He Who Hesitates Has Already Lost"
مانوربيليتي همان قابليت تغييريا قابليت انطباق با شرايط و محيط است، كه همه حيات و موجودات به درجه اي از آن مجهز هستند و الا ادامه حیاتشان میسر نبود. اين خصيصه، از ويژگي هاي اساسي تكنولوژي به حساب مي آيد. مي شود گفت: آن تكنولوژي كه قابليت تغيير ندارد، تكنولوژي نيست! به سخني قابليت scale_up شدن تكنولوژي، همان قابليت تغيير یا قابلیت مانوربیلیتی آن است.
در رسیدن به مانوربيليتي مناسب، درک موقعیت حال و برآورد صحیح نیروی خود(نقاط ضعف و نقاط قوت) و پیش بینی و شناخت مکانیزم تغییر شرایط از ضروریات است. تمرین واکنش های مناسب نیز مکمل این فرایند می باشد.
ظریفی می گغت درک صحیح از مانوربیلیتی، زندگی کردن بر گردن اسب است نه نشستن بر گرده آن! تا در صورت بروز حادثه ای بتوان سریع جابجا شد.
منبع:trekearth
