در زندگی روزمره، انسان از طرفی شاهد انبوهی از تیره بختی ها و ناملایمات است، واز طرف دیگر با بخشی از موفقیت ها و شادکامی ها مواجه است.بعضی از بزرگان در این موضوع قضاوت های متفاوتی کرده اند؛ هرچند که اکثر آنان روند عمومی کار دنیا را به وفق مراد انسان ندانسته اند.

مثلا، چارلی چاپلین خوشبختی را فاصله میان دو بدبختی ذکر کرده است. البته به مصداق ماهیت کم بودن چیز خوب و به تائید تاریخ و در مقایسه، اوقاتی که بر وفق مراد انسان نمی چرخد، بسیار بیشتر از زمانی است که بر وفق مراد وی است.

حال این سئوال پیش می آید که چاره کار چیست؟ و چه باید کرد؟

متفکرین در طول تاریخ، علیرغم تنوع عقایدشان، چه آنانی که چاره کار را در حمله به درد و رنج دانسته و برای چیرگی بر آن راه ریاضت پیشه کردند، و چه آنانی که بمانند اپیکور، راه تنعم و سودمندی از آنات و دقایق زندگی را پیش گرفتند، همگی بر این باورند که در مقابل ناملایمات باید ایستادگی از خود نشان داده و آن را کوچک شمرد.

در این راه، بشر برای چیرگی بر ناملایمات و برای خرد نشان دادن آنها، برای خود والاتر از مقام زمینی اش، جایگاهی ملکوتی و رسالتی جاودان تعریف نمود؛ تا آنچنانکه خود واقف است بر مسایل فائق آید.به قول مولانا:

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک       چند روزی فلکم کرده بر این زندانم      

بدین طریق، تفکر انسان وی را فراتر از جهان مادی دوروبریش به پرواز در آورد.تا جائیکه مولانا فرمود:

ای برادر تو همه اندیشه ای        ما بقی تو استخوان و ریشه ای

پس شاکله رسیدن به راه کاری بنیادین، ارج نهادن به اندیشه و اندیشمندان و گردن نهادن به خرد جمعی است.بهتر از این نمی شود گفت که می فرماید:"یدالله مع الجماعة"(دست خدا با جمع است). این راه، الوهی و راه جمع است. برعکس راه فرد، اگر از جمع تبعیت نکند، راه شیطانی است؛ هرچند که راه فردی به ظاهر درست دیده شود.

ملت ژاپن در برخورد با مسئله زلزله و بلایای متعاقب آن، از نظر استقامت در مقابله با مصایب و سختی ها و نیز آمادگیشان در استفاده از خرد جمعی، درس بزرگی به بشریت دادند.حال، فاعتبروا یا اولی الالباب...!!     

مولانا فرماید:این جهان کوه است وفعل ما ندا            سوی ما باز آید ندا ها را صدا