در جامعه ایرانی ، متاسفانه به طور تاریخی شراکت ها دچار یک بحران جدی است.در این میان، از مشارکتهای اقتصادی گرفته تا مشارکتهای اجتماعی و سیاسی و حتی مشارکتهای مدنی اولیه بمانند ازدواج و تشکیل خانواده و همکاریهای خانوادگی و جمعی دیگر، همه دچار مخمصه است.
علت چیست؟راه برون رفت از این مخمصه نابود کننده، که مثل بختک بر کالبد میهن چنگ انداخته است، کدام است؟
اینکه همه جا این مسئله جا افتاده است که، ایرانیان به صورت فردی قهرمانند و به صورت جمعی خائن، حتی به وجود خود!، یعنی چه؟
به نظر می رسد، این امر زیاد هم بیمورد نبوده و به راحتی نمود آن را در ورزشهای جمعی و فردی می شود ملاحظه کرد.
مثالهایی را که در ادبیاتمان به وفور شاهد آن هستیم، به خاطر بیاوریم.مثلا:"گاه از در دروازه تو نمی ره گاه از سوراخ سوزن تو می ره"، "با یک غوره سردیش می شه، با یک مویز گرمیش می شه" و الخ...آیا دلیل برخورد کاملا احساسی ملتمان در برخورد با مسایل عقلانی نیست؟ که به طور تاریخی باعث بهم خوردن نظام ارزشها شده است؟
بزرگی می گفت قبل از عقد مشارکت با کسی، حداقل پنج عنصر اساسی زیر:
- دقت در حساب و کتاب و رعایت زمان
- امانت داری
- رازداری
- سلامت نفس
- صبوری و خویشتن داری و ظرفیت
طرف را بسنجید و بعد در صورت قبولی، با وی اقدام به مشارکت بکنید. برای سنجیدن این عناصر پنجگانه راه درازی لازم نیست طی شود.کافی است:
- یک بده بستان کوچک از قبیل قرض دادن و قرض گرفتن، با شخص مورد نظر مهیا شود تا با بررسی رفتار وی، دقت در حساب و کتاب و درجه اهمیت توجه به زمان توسط او روشن شود.
- به یک بهانه امانتی پیش طرف نهاده شود، تا درجه حساسیت وی به این مسئله نیز روشن شود.
- راز کنترل شده ای پیش طرف برملا کنی، تا درجه رازداری وی مشخص گردد.
- سلامت نفس وی را در حریص بودن یا نبودن و در درجه اصراف و تبذیر و پاکی چشم وی می شود امتحان نمود.
- کافی است مسافرتی شبانه روزی با وی داشته باشی، تا صبوری و خویشتن داری و ظرفیت شخص نیز مشخص شود.
آیا قبل از مشارکتها ما حد اقل این سنجش های ساده را انجام می دهیم؟
عید نوروز باستانی را از صمیم قلب تبریک می گوییم.
